محمود قندی، ش د: 78180706

امروزه ويدئوي ديجيتال در کاربردهاي بسيار متنوعي مورد استفاده انسان قرار گرفته است و هر روزه به موارد کاربردهاي آن افزوده مي شود. از آنجا که حجم سيگنال ويدئويي ديجيتال خام بسيار زياد است براي ايجاد امکان ذخيره سازي، پردازش و ارسال آن از روش هاي فشرده سازي استفاده مي شود. غالب فشرده سازهاي ويدئوي ديجيتال از روش تخمين حرکت براي جلوگيري از کد کردن تکراري قسمتهاي مشابه در فريمهاي متوالي استفاده مي کنند. براي کدکردن بردارهاي جابجايي حاصل از روش تخمين حرکت، روشهاي مختلفي در فشرده سازهاي ويدئو وجود دارد که اين تحقيق به بررسي آنها مي پردازد. ابتدا روش هاي کد کردن بردارهاي جابجايي در استانداردهاي MPEG-1,2 و H.263 و H.264/AVC بررسي شده و باهم مقايسه مي شوند. سپس روشي براي استفاده از اطلاعات يک مؤلفه بردار جابجايي براي مدل کردن توزيع احتمال براي مقدار مؤلفه ديگر پيشنهاد شده و با روش هاي مرسوم مقايسه مي شود. نتايج شبيه سازي نشان مي دهد که روش پيشنهادي از لحاظ پيچيدگي محاسباتي ساده و از لحاظ فشرده سازي مؤثر مي باشد. 

کليد واژگان: فشرده سازي ويدئو(video compression)، کد کردن بردارهاي جابجايي (motion vectors coding)، کدگذاري حسابي مبتني بر زمينه (context-based arithmetic coding)، استانداردهاي فشرده سازي، مدلسازي زمينه (context modeling).